Plener narzeczeński Sylwii i Krzyśka zaczął się od konkursu, który zorganizowałem na Facebooku. Wybrałem właśnie ich, bo spodobała mi się bliskość, jaką potrafili pokazać przed aparatem. Zależało mi na spotkaniu z parą, która wniesie do zdjęć coś swojego, i ta dwójka świetnie się w tym odnalazła. Maj pasował do takiej sesji: kwitnące drzewa, świeża zieleń i możliwość spędzenia czasu na zewnątrz dawały mnóstwo powodów, żeby zabrać aparat i ruszyć w plener. Z tej sesji powstała historia pełna przytuleń, spojrzeń i uśmiechów, do której chętnie wracam. To zdjęcia z mojego archiwum, opublikowane po raz pierwszy w maju 2016 roku, ale wciąż dobrze pokazują to, co lubię w fotografowaniu narzeczonych: swobodę, czułość i radość z bycia razem.

Lubię sesje, podczas których para może po prostu pobyć ze sobą. Jest czas na spacer, rozmowę, trochę śmiechu i spokojniejsze portrety. Z takich chwil powstają zdjęcia, które mają dla mnie najwięcej znaczenia, bo pokazują relację konkretnych ludzi. Sylwia i Krzysiek potrafili przenieść swoją bliskość przed obiektyw bez skrępowania i właśnie dlatego chciałem ich sfotografować. Oglądając tę galerię, zwróćcie uwagę na różnicę między szerszymi kadrami a bliskimi portretami. Raz otoczenie zajmuje więcej miejsca, innym razem niemal znika, a cała uwaga zostaje przy nich. Dla mnie to sposób na opowiedzenie jednej sesji z kilku różnych perspektyw.

Wiosenna sesja narzeczeńska w kwitnącym sadzie

Kwitnący sad daje fotografowi sporo możliwości. Można wykorzystać alejki między drzewami, zrobić kilka zdjęć z większej odległości, a potem podejść bliżej i zostawić w tle tylko miękkie plamy kwiatów. Wiosną takie miejsce ma swój charakter, który dobrze pasuje do sesji narzeczeńskiej w naturze. Przy Sylwii i Krzyśku chciałem połączyć ten klimat z ich swobodą przed aparatem. W galerii przeplatają się kolor i czerń z bielą; lubię, kiedy obok zdjęć pokazujących całą scenerię pojawiają się portrety skupione na twarzach i gestach. Dzięki temu kolejne kadry wnoszą coś do historii, nawet jeśli powstały w tej samej części sadu.

Jest tu również miejsce na drobne dodatki i detale. Pierścionek, papierowe serca czy kolorowe elementy aranżacji uzupełniają tę sesję i przypominają, że plener można potraktować także jako okazję do zabawy własnym pomysłem. Jeśli macie coś, co kojarzy się z Waszą relacją, warto o tym porozmawiać przed spotkaniem. Czasem wystarczy jeden przedmiot, aby powstało kilka bardziej osobistych zdjęć. Przy podobnym wiosennym plenerze dobrze też sprawdzić, jak wygląda wybrane miejsce tuż przed sesją. Kwitnienie zależy od pogody, dlatego nie przywiązywałbym się wyłącznie do konkretnej daty w kalendarzu. Godzinę i punkt spotkania najlepiej dopasować do aktualnych warunków oraz światła.

Jak wygląda plener narzeczeński ze mną?

Wiele par przed pierwszą sesją mówi, że nie umie pozować. To zrozumiała obawa, szczególnie jeśli do tej pory wspólne zdjęcia robiliście głównie telefonem. Podczas pleneru narzeczeńskiego pomagam Wam odnaleźć się przed aparatem: podpowiadam, gdzie się zatrzymać, jak ustawić się względem światła i od czego zacząć. Spacer, rozmowa czy przytulenie dają dobry początek, a później możemy przejść do spokojniejszych portretów. Zależy mi, żebyście czuli się ze sobą dobrze i mieli przestrzeń na własne gesty. Jeżeli jakieś ustawienie jest niewygodne, mówcie o tym. Wolę dopasować sposób fotografowania do Was niż oczekiwać, że każda para będzie zachowywała się przed obiektywem tak samo.

Taka sesja pozwala nam się poznać i zobaczyć, jak pracujemy razem. Możecie przekonać się, z czym czujecie się swobodnie, a ja mam okazję lepiej zrozumieć, jakie zdjęcia są Wam bliskie. Jeśli później spotkamy się na ślubie, będziecie już wiedzieć, czego spodziewać się po mojej pracy. Sam plener daje też pamiątkę czasu narzeczeństwa, do której można wrócić po latach albo wykorzystać wybrane kadry przy zaproszeniach i podziękowaniach dla rodziców. O tych możliwościach szerzej piszę w poradniku o sesji narzeczeńskiej przed ślubem. Tutaj chciałem przede wszystkim pokazać Wam jedno takie spotkanie i to, ile różnych zdjęć może z niego powstać.

Jeśli marzą wam się podobne kadry wśród kwiatów, w poradniku o sesji zdjęciowej w sadzie opisałem, jak dobrać termin, uzgodnić wejście i zaplanować światło.

Jeśli myślicie o własnej sesji narzeczeńskiej

Przed sesją warto poświęcić chwilę ubraniom i wybrać rzeczy, w których oboje dobrze się czujecie. Ważne, żeby można było w nich wygodnie przejść kawałek, usiąść i przytulić się bez ciągłego poprawiania stroju. Kolory mogą do siebie pasować, ale nie musicie ubierać się identycznie; więcej daje podobny charakter obu zestawów. Do sadu czy na łąkę przydadzą się wygodne buty oraz okrycie na przerwy. Warto zostawić trochę czasu na dojście, a godzinę ustalić z myślą o świetle. Wiosenny plener może wyglądać inaczej przy słońcu i pod pochmurnym niebem, dlatego dobrze mieć swobodę w planowaniu spotkania i wcześniej omówić pogodę.

Jeśli podobają Wam się takie zdjęcia i myślicie o plenerze narzeczeńskim w Kielcach lub okolicach, napiszcie do mnie. Dajcie znać, kiedy chcielibyście się spotkać, jaki klimat lubicie i czy macie już miejsce, które coś dla Was znaczy. Możemy zacząć od tego pomysłu i wspólnie ustalić resztę. Więcej historii znajdziecie w galeriach sesji narzeczeńskich, a poniżej zostawiam Wam zdjęcia Sylwii i Krzyśka. Mam nadzieję, że odnajdziecie w nich tę samą bliskość i swobodę, które przekonały mnie, żeby wybrać ich do tej sesji.

Galeria Sylwii i Krzyśka